Oswaldo Maciá

Oswaldo Maciá is geboren in 1960 in Cartagena de Indias, Colombia. Hij is een in London gebaseerde beeldhouwer die voornamelijk werkt met geluid en geuren.

In zijn werk zoekt Oswaldo Maciá algemene ideeën omtrent kennis en perceptie in vraag te stellen. Zoals hij het zelf zegt: “De manier waarop we onze plaats in de wereld proberen te begrijpen is gestructureerd door bepaalde conventies en verwachtingen die vaak onze eigen onmiddellijke perceptie van wat ons omringt overweldigen. Door mijn geluid-beeldhouwwerken, geur-beeldhouwwerken, video’s en installaties, probeer ik ontmoetingen te creëren die meerdere relaties met wat-gedacht-wordt-de-realiteit-te-zijn initiëren en daarop reflecteren. Mijn werk heeft als doel alles wat-we-denken-dat-we-weten meer complex te maken door tegenstrijdige-percepties aan te bieden in voorstellen om beter te kijken, precieser te luisteren, en door meer aandacht te spenderen aan de zintuigen om zo dieper na te denken over de structuren van kennis waarop we beroep doen bij het construeren van datgene dat aanzien wordt als kennis.” Geur moet je doen stilstaan en denken.

Confession (2015)

‘Confession’ nodigt het publiek om te knielen bij een bekentenissenstand en om te staren en te ruiken in de ruimte. In de ruimte is er een aquarium die handelt als een geurdispenser en een geurensamenstelling vasthoudt. Het concept van de geurensamenstelling beantwoordt aan het fenomeen van bleekmiddel en het afbleken. Het werk wordt gepresenteerd bij een kopie van De bekentenissen van Sint-Augustinus.

Voor de realisatie van de geur deed Oswaldo Maciá een beroep op IFF parfumeur Ricardo Moya

www.oswaldomacia.com

Supported by

IFF Master Logo

Nathan Vincent

Nathan Vincent werd geboren in het Midden-Westen. Hij woont en werkt in New York City.

Nathan Vincent is een artiest die machtstructuren onderzoekt en welke rollen we spelen in de samenleving in het algemeen, maar ook in onze kleinere gemeenschappen – en de relatieve moraliteit tussen deze werelden.Via het medium van het haken, is Vincent doorheen de ideeën van gendergelijkheid – en hoe de samenlevingsvormen vaak dicteert welke rollen we spelen – tot grotere en meer universele ideeën van kwetsbaarheid, macht, controle, bewaking en technologie.

Nathan Vincent heeft in musea en galerijen in de Verenigde Staten en in het buitenland tentoongesteld. Hij heeft residenties gedaan in NYC and 7Below in Vermont en kreeg de West Prize in 2008.

Nathan Vincent toont het werk 'Gas Mask (mustard)' (2012)

Het beeldhouwwerk ‘Gasmasker (mosterd)’ vloeit voort uit een serie van gehaakte gasmaskers die draaien rond het idee van macht en kwetsbaarheid en de manieren waarop deze machtsstructuren zichzelf fysiek manifesteren. Wapens kunnen als middel van intimidatie gebruikt worden; een symbool van de kracht die een persoon heeft over de ander. Gasmaskers handelen als een onmiddellijk antwoord om een catastrofe te behandelen, en we behandelen het als een manier om onszelf te beschermen terwijl we een gevoel van veiligheid projecteren.

Het gehaakte gasmasker refereert naar de persoon die naar de wereld projecteert (of het nu via hardheid, mannelijkheid, bescherming of kracht is), welke maar al te vaak geen echte bescherming bieden van het kwaad.

www.nathanvincent.com

Nancy Slangen

Nancy Slangen ( 1966, BE) maakt schilderijen en collages. Voor de tentoonstelling The Smell of War creëerde ze 6 nieuwe werken.

Een serie van 5 schilderijen waarin ze aan het begrip gasmasker een identiteit koppelde en het werk Confort Zone.

The Virgin, The Nurse, The Cassanova, The Sadist, The Scientist (2015)

In een mensengroep ontstaat er een gekozen of een spontane hiërarchie. Die hiërarchie is inherent aan de context waarin ze ontstaat, en kan hier door ook verschuiven. In de Roman “ De stad der blinden” van de Portugese schrijver José Saramago krijgt degene die wel nog kan zien de macht en terroriseren de blinden.

In tijden van oorlog is dit niet anders uit noodzaak vormen er zich spontaan groepen , personen die zorgen voor eten, verdediging en verzorging hebben opeens veel macht. In mijn portretten toon ik aan dat de gasmaskers menselijke kenmerken krijgen. Het zijn gasmaskers die één worden met de identiteit van de mens er onder. Net zoals de personages in de films van Walt Disney, voorwerpen en dieren die op een fenomenale wijze menselijke karakters en kenmerken krijgen.

The Comfort Zone

De comfortzone geeft je een beklijvend gevoel. De glazenbak of aquarium dient als bescherming voor het behoud van zuurstof en leven. Maar is er nog wel leven aanwezig? In de verlichte bak zie je zowel het doodshoofd als symbool van de dood kijkend naar een soort duikersmasker met opengesperde mond happend naar de laatste adem die hij via een buis uit een woekerende verdorde massa probeert te halen.

www.nancyslangen.com

Mattia Casalegno

Mattia Casalegno is geboren in Napels, Italy, in 1981. Hij woont en werkt in Los Angeles, VS.

 Werkend met beeldhouwwerken, geluid, live media, kledij, en meeslepende installaties, onderzoekt Mattia Casalegno in zijn werk de fysieke en zintuiglijke percepties van zijn toeschouwers, om zo ervaringen uit te lokken die volledig beklemmend, zintuiglijk omgeven, en/of fysiek verhemelijkt worden. Een multidisciplinair, stevig onderzoek-gebaseerde praktijk, onderzoekt zijn werk onderwerpen in de biologie, neurowetenschappen en ecologie. Hij combineert het conceptuele raamwerk van ieder project met het uitzoeken van ongewone materialen en technologieën, zoals glycerine zeep, thermoplastieken, levend weefsel, en electro-encefalografische tussenstukken.
 Mattia Casalegno heeft international tentoongesteld op verschillende festivals en musea zoals het Mutek Festival in Canada, KuanduMuseum van Schone Kunsten in Taiwan, MADRE en MACRO in Italië, Cimatics festival enNuit Blanche in België, Optronica in UK, Le Cube - Contemporary Art Museum in Frankrijk, OFFF in Spanje, AVIT inDuitsland, Wright Gallery, AxS Festival en LACMA in de VA.

Mattia Casalegno toont het werk 'The Open' (2010).

‘The Open’ is een draagbaar hulpmiddel dat het publiek onderdompelt in een visceraal, belichamende ervaring dat hen verbindt met hun lichamelijkheid. Het hulpmiddel is een masker en helm met koptelefoons dat het volledig hoofd en aangezicht van de aanschouwer bedekt. Een stukje van vers mos en aarde bekleedt de binnenzijde van het masker zodat het gezicht van de drager volledig bedekt is, geconsumeerd door de verhoogde zintuiglijke omgeving van het masker.

Door het afremmen van het visuele systeem, definieert het hulpmiddel een zintuiglijk territorium van geur en geluid, met een intense fysieke sensatie die oscilleert tussen een baarmoederlijk ingesloten ruimte van oerveiligheid, en het uitlokken van een beklemmende belichamende donkerte van begraven te zijn.

www.mattiacasalegno.net

Lisa Kirk

Lisa Kirk is geboren in Newport, VS, in 1967. Ze woont en werkt in New York en de Catskills.

In haar schilderijen, beeldhouwwerken, video’s, en installaties onderzoekt Lisa Kirk de sociale tegenstrijdigheid via politieke en visuele betekenissen. Haar werk daagt het web van consumentisme uit die ons verblindt en verbindt, inspiratie halend uit sociale en politieke ideologie. Ze is gefascineerd door hedendaagse obsessie met beroemdheid, verlangen, luxe, rijkdom en de resultaten van onze mateloze ontkenning van de donkere zijde van hedendaagse realiteit. Kirk haar materialen en processen zijn vaak verschillend van elkaar, maar zijn verenigd door haar interesse in de menselijke toestand. Haar praktijk omvat vaak een performerend en interactief element.

Revolution (2008)

New York activist-artiest Lisa Kirk probeerde een bijzondere sociale ervaring los te weken toe ze het parfum genaamd ‘Revolution’ ontwikkelde voor haar 2008 tentoonstelling  bij Participant Inc. (New York).

Om de exacte geur van revolutie te kunnen benoemen, interviewde ze getuigen van politieke rellen, inclusief Centraal-Amerikaanse revolutionairen en ex-Black Panthers en vroeg hen: “Hoe ruikt revolutie?” Het antwoord: opgedroogd bloed, rook, brandende banden, benzine, en urine. Kirk werkte samen met parfumeur Patricia Choux om het product te creëren, en, samen met juwelier Jelena Berhrend ontwierp ze containers die leken op pijpbommen, welke gemaakt werden in zilver, goud en platinum.

“Als we geen revolutie kunnen starten, kunnen wij, als een post consumenten cultuur, geobsedeerd met luxueuse goederen, op z’n minst een geur ontwikkelen die rebelsheid symboliseert.” Het project werd later getoond op MoMA PS1, volledig met een installatie van een laboratorium, hangend op zijn kop van het plafond van het museum. Met de hulp van geurontwerper Ulrich Lang, heeft Kirk inmiddels een minder kostelijke variatie van ‘Revolution’ gemaakt en dit is doorheen Europa en de Verenigde Staten op de markt gebracht.

www.lisakirkprojects.com